tag:blogger.com,1999:blog-360640942011-04-21T17:13:04.445-07:00กวีนิพนธ์ใต้เปลือกโลก :: ความเจ็บอันนิรันดร์yuraidazhttp://www.blogger.com/profile/01904881020357703586noreply@blogger.comBlogger131100tag:blogger.com,1999:blog-36064094.post-1167627912549225562006-12-31T21:03:00.000-08:002006-12-31T21:26:35.956-08:00<a href="http://i128.photobucket.com/albums/p166/yuraidaz/poem/-Dream-.jpg"><img style="WIDTH: 320px; CURSOR: hand" alt="" src="http://i128.photobucket.com/albums/p166/yuraidaz/poem/-Dream-.jpg" border="0" /></a><br /><p align="left"><a href="http://i128.photobucket.com/albums/p166/yuraidaz/poem/-Dream-.jpg"></a></p><br /><a href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=36064094"></a><br />หากคิดเข้าใจ<br />ตัวตนของฉัน<br />จงผูกมิตรกัน<br />ในฝันที่มัวหมอง<br />..........<br />แสนเศร้า<br /><br /><br />#บทวาบกวี 5 บรรทัด<br />ปิ่นณรี รำพัน<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36064094-116762791254922556?l=yuraidaz.blogspot.com' alt='' /></div>yuraidazhttp://www.blogger.com/profile/01904881020357703586noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-36064094.post-1162992448809539562006-11-08T05:12:00.000-08:002007-01-01T10:04:26.750-08:00<a href="http://img.photobucket.com/albums/v223/leksulvo/yo/icide_2-jpg.jpg"><img style="WIDTH: 320px; CURSOR: hand" alt="" src="http://img.photobucket.com/albums/v223/leksulvo/yo/icide_2-jpg.jpg" border="0" /></a><br /><br /><br />อรุณดวงใหม่ฉายทอแสง<br />ไล้ขาที่ตะกายลุกยืน<br />หมู่วิหกร้องเพลงเบิกฟ้า<br />ม้าไม้กำลังหมุนไปด้วยรอยยิ้ม<br />สรรพชีวิตล้วนมีความสุข<br />ต่างระบำเล่น<br />โลกกลับมาสวยงามอีกครั้ง<br /><br />ยามบ่ายแขวนความหวังขึ้นในปุยเมฆ<br />กำลังใจแหวกว่ายถึงฝั่งแล้ว<br />ร่างที่ล้มเมื่อวันวารลุกยืนอีกครั้ง<br />และความสุขอิ่มพองจนสุกปลั่ง<br />รอยยิ้มเบ่งบานสะพรั่งเต็มที่<br />เต็มที่จนร่วงโรย .....<br /><br />ความจีรังชราภาพในโพล่เพล่<br />ยัดเยียดภาพคนรักเก่าหวนคืน<br />วกมาในความเจ็บตรงที่เดิม<br />ที่หัวใจเคยมีรักจากเธอ<br /><br />วาวใบมีดเปล่งประกาย<br />ดอกราตรีฟุ้งกลิ่นคลุ้มคลั่ง<br />โชยคาวเลือดคลุมความมืด<br />แทรกในคร่ำครวญโหยไห้<br /><br />และฉัน<br />กรีดแขนตัวเองทับรอยเดิม<br />เลือดไหลลบความเจ็บช้ำ<br />ชะล้างภาพคนรักในอดีต<br /><br />อีกครั้งในความมืดกับความเหงา<br />ฉันนั่งคุยกับซาตานที่คุ้นเคย<br />ถึงความสุขจอมปลอม<br />ที่ผ่านมาตลอดกลางวัน<br /><br />เสียงพระเจ้ากระซิบแผ่วแผ่ว<br />พรุ่งนี้มันจะเป็นอย่างนี้<br />วนไปและวกกลับซ้ำซ้ำ<br />เฉกเช่นความตายที่หวนคืน<br /><br /><br /><br />อาเมน... พระเจ้าผู้ไถ่บาปแห่งโลกด้วยโลหิตอันศักดิ์สิทธิ์ ขอทรงโปรดปลดปล่อยทาสผู้สังเวยความเจ็บปวดแด่พระองค์<br />ลูกแกะที่กำลังติดในแร้วของพรานล่าเนื้อ ทรงปลดปล่อยวิญญาณแห่งความทุกข์นี้ให้กลายเป็นเพียงแค่ฝันร้ายข้ามคืนด้วยเถิด<br /><br /><br /><p>ปิ่นณรี รำพัน</p><p>8 - 11 - 49</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36064094-116299244880953956?l=yuraidaz.blogspot.com' alt='' /></div>yuraidazhttp://www.blogger.com/profile/01904881020357703586noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-36064094.post-1162554013927105632006-11-03T03:35:00.000-08:002006-11-05T01:20:43.453-08:00<a href="http://img.photobucket.com/albums/v223/leksulvo/kavi/45.jpg"><img style="WIDTH: 320px; CURSOR: hand" alt="" src="http://img.photobucket.com/albums/v223/leksulvo/kavi/45.jpg" border="0" /></a><br /><br /><br />หากเธอใคร่จะกุมจินตนา<br />เสกสร้างบทกวี<br />จงร่วมอภิรมย์ดูดดื่ม<br />คลุกเคล้าวิญญาณอันคลุ้มคลั่ง<br />สมสู่ความคิดเปล่าเปลือย<br />สนองตัณหาอย่างเสรี<br />จากดวงใจที่สัตย์ซื่อ<br />จนหลั่งทะลักอักษรนับหมื่น<br />บทกวีนับพัน<br />ท่วมท้นสู่เส้นบรรทัด<br />บนจักรวาลอันลี้ลับ<br />ที่กวีทุกนามเคยพำนัก<br />คลี่จินตนาการห่มตัวเองไว้<br />ซุกงำจิตวิญญาณจากฝูงชน<br /><br />มีเพียงเธอ<br />คนเดียว<br />ที่รู้จักดินแดนแห่งนั้น<br /><br /><br />ปิ่นณรี รำพัน<br />3 - 11 - 49<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36064094-116255401392710563?l=yuraidaz.blogspot.com' alt='' /></div>yuraidazhttp://www.blogger.com/profile/01904881020357703586noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-36064094.post-1161508997770824412006-10-22T02:18:00.000-07:002006-10-22T07:28:53.016-07:00<a href="http://img.photobucket.com/albums/v223/leksulvo/yo/tris_.jpg"><img style="WIDTH: 320px; CURSOR: hand" alt="" src="http://img.photobucket.com/albums/v223/leksulvo/yo/tris_.jpg" border="0" /></a><br /><br />กรีดแขนตัวเองอีกแล้ว<br />บนท่อนเนื้อที่ย่อยยับ<br />ชะโลมเลือด...<br />ทำร้ายตัวเอง...<br />เพื่อปลดปล่อยหัวใจผู้ทรมาน<br />จากทัณฑ์แห่งรัก<br />แต่กำแพงหินก็ยังคมกริบ<br />ป้อมปราการก็ยังสูงชันเช่นเดิม<br /><br />ดีที่สุดยามนี้<br />คือหวังใครคนหนึ่ง<br />เอื้อมมือฉุดขึ้นจากความช้ำ<br />กลัดหนองที่อักเสบ<br />ทดแทนความลวงด้วยรักที่แท้<br />ทว่า...โลกนี้<br />ไม่เคยอุบัติแห่งรักแท้<br />มีเพียงตำนานที่ล่อแขวนไว้<br />ดึงดูดแมงเม่าโหยกระหายรัก<br />สู่กองเพลิงแห่งทุกข์อันนิรันดร์<br /><br />ดีที่สุดรองมา<br />คือหันเข้าหาความตาย<br />ปิดทุกบานหน้าต่างประตู<br />ปิดไฟทุกดวงให้มืดสนิท<br />กล่อมทาสผู้ภักดีให้หลับใหล<br />ก้าวพ้นจากชีวิตที่อับเฉา<br />ด้วยการตายเร็วขึ้น !<br /><br />ปิ่นณรี รำพัน<br />22 - 10 - 49<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36064094-116150899777082441?l=yuraidaz.blogspot.com' alt='' /></div>yuraidazhttp://www.blogger.com/profile/01904881020357703586noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-36064094.post-1161185361975591622006-10-18T08:23:00.000-07:002006-11-05T00:44:34.966-08:00<a href="http://img.photobucket.com/albums/v223/leksulvo/yo/blood.jpg"><img style="WIDTH: 320px; CURSOR: hand" alt="" src="http://img.photobucket.com/albums/v223/leksulvo/yo/blood.jpg" border="0" /></a><br /><br />ข้าฯ ผู้ว่ายในคลองพระเนตร<br />สายธารมลทินที่รายรอบ<br />วังวนบาปในสันดานปุถุชน<br />ล่องผ่านวันคืนอันทรมาน<br />ลมหายใจที่ไหลทีละเฮือก<br />เพื่อเฝ้ารอเธอคนนั้น<br />สู่เส้นทางการชำระล้าง<br /><br />เธอผู้สัมผัสขอบโลกที่เที่ยงแท้<br />ลอยเหนือมรรคาแห่งมายาภาพ<br />และในดวงตาคู่นั้น<br />ประจักษ์เฉกเช่นข้า<br />ว่าความสุขไม่มีอยู่จริง<br />และดอกไม้แห่งจินตนา<br />ไม่เคยเบ่งบานบนโลกนี้<br /><br />โอ..บทเรียนอันรวดร้าว<br />ที่แอบซ่อนมาในความรัก<br />ทรมานเหลือเกินจะทน<br />หัวใจที่ตายซากราวผีดิบ<br />เริ่มมองโลกผ่านดวงตาคู่ใหม่<br />ลิ้มรสความเจ็บปวดอันหฤหรรย์<br />เลือดซึมไหลจากเนื้อที่ปริแตก<br />สั่นระริกกระตุก..กระตุก<br /><br />ภายใต้ผ้ารัดศรีษะพระองค์<br />เพื่อรองมงกุฎหนามที่แหลมคม<br />ทิ่มแทงทรมานผู้ศรัทธา<br />ก่อนเอื้อมหัตถ์แห่งราชา<br />จะประทานโอบอุ้มข้า<br />สู่ภพสรวงดินแดนสวรรค์<br />ขอพระผู้เป็นเจ้าจงเมตตา<br />ขอพระองค์นำรักคืนไป<br />จากใจข้าด้วยเถิด... เอเมน<br /><br />ปิ่นณรี รำพัน<br />18 - 10 - 49<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36064094-116118536197559162?l=yuraidaz.blogspot.com' alt='' /></div>yuraidazhttp://www.blogger.com/profile/01904881020357703586noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-36064094.post-1161105904955220962006-10-17T10:18:00.000-07:002006-10-28T03:20:17.906-07:00<a href="http://img.photobucket.com/albums/v223/leksulvo/down/aa3au.jpg"><img style="WIDTH: 320px; CURSOR: hand" alt="" src="http://img.photobucket.com/albums/v223/leksulvo/down/aa3au.jpg" border="0" /></a><br /><br />วันหนึ่งเมื่อพระเจ้าหันหลัง<br />ให้เธอผู้แพ้รัก<br />จงเปิดตาเข้าไปในความมืด<br />มองหาสันดานดิบ<br />ที่มีรสชาติอันแสบสันต์<br />จับมือไปกับความเศร้า<br />โผเข้าหาวงแขนผู้รอคอย<br />คืออ้อมกอดแห่งซาตาน<br />ที่ไม่เคยทอดทิ้งผู้ชะโลมกาย<br />สังเวยเลือดด้วยแผลรัก<br />ค่ำคืนที่ไม่เปลี่ยวเหงา<br />ค่ำคืนที่เงาจันทร์ปลุกปีศาจให้ตื่น<br />ค่ำคืนที่ผีร้ายจะก่อกบฎ<br />ลุกขึ้นเถิดผู้โหยคร่ำ<br />ผู้ตะกายขึ้นจากฝั่งทะเลรัก<br />เปล่งวาจาบรรเลงบทกวี<br />ละเลงคำประกาศสู่อนันตภพ<br />ดังว่า<br />ความรักที่ห้อยแขวน<br />ส่องสกาวประดับจินตภพ<br />คือเลื่อนลอยของนักเพ้อฝัน<br />ผู้ไล่ตามเงาของอากาศ<br /><br />เธอจะเจอแต่ความระทมขมขื่น<br />หลอกตัวเองว่ากำลังเจอรักที่แท้<br />ทั้งที่มันไม่มีจริงตั้งแต่ต้น...........<br /><br />ปิ่นณรี รำพัน<br />10 - 10 - 49<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36064094-116110590495522096?l=yuraidaz.blogspot.com' alt='' /></div>yuraidazhttp://www.blogger.com/profile/01904881020357703586noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-36064094.post-1161102742930235632006-10-17T09:25:00.000-07:002006-10-28T03:22:44.800-07:00<a href="http://img.photobucket.com/albums/v223/leksulvo/kavi/2943831.jpg"><img style="WIDTH: 400px; CURSOR: hand" alt="" src="http://img.photobucket.com/albums/v223/leksulvo/kavi/2943831.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://img.photobucket.com/albums/v223/leksulvo/kavi/2943831.jpg"></a><br /><br />ยามคุณอกหัก<br />เขาว่าความรักจะหลบไปอยู่ที่เดิม<br />ไม่ได้หายไปไหน<br />รอใครสักคนคืนรักมาใหม่<br />.. .. ..<br />รดหัวใจให้ฟื้นตื่นอีกครา<br /><br />ยามคุณอกหัก<br />ผิดหวังจากคนรัก<br />เขาที่กำลังบอกคุณว่า<br />ความรักไม่ได้หายไปไหน<br />.. .. ..<br />เขานั้นกำลังโกหก<br /><br />ยามนี้ฉันอกหัก<br />ผิดหวังจากคนรัก<br />กลับพบความจริงว่า<br />รักไม่ได้หายไปไหน<br />.. .. ..<br />มันไม่มีจริงตั้งแต่แรก<br /><br />ปิ่นณรี รำพัน<br />6 - 10 - 49<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36064094-116110274293023563?l=yuraidaz.blogspot.com' alt='' /></div>yuraidazhttp://www.blogger.com/profile/01904881020357703586noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-36064094.post-1161101996118511872006-10-17T09:13:00.000-07:002006-10-17T09:19:56.126-07:00<a href="http://img.photobucket.com/albums/v223/leksulvo/kavi/06rad187.jpg"><img style="WIDTH: 320px; CURSOR: hand" alt="" src="http://img.photobucket.com/albums/v223/leksulvo/kavi/06rad187.jpg" border="0" /></a><br /><br />ฉันคร่ำครวญใต้จิตสำนึก<br />โดดเดี่ยวราวแก้วเปล่าน้ำ<br />อ้างว้าง..<br /><br />อนันตกาลแห่งภพมืด<br />ฝังร่างเจ้าของหัวใจ<br />มอดไหม้วิญญาณเป็นเถ้าผง<br />อจินตรัยแห่งศรัทธา<br />ถูกจองจำระหว่างเทพมาร<br />พลิกหัวใจเข้าสู่วิกลจริต<br />ทุกคืนทีละน้อย<br />คลืบคลานมาในฝันวันเก่า<br />เดิมเดิม..<br /><br />ซ้ำแล้วซ้ำอีก..<br />ในคืนที่เงียบเหงา<br />โดยไม่ตั้งใจ..<br />เสียงน้ำตากรีดร้องแทนคำพูด<br />เป็นความตายที่ยังหายใจ<br />ไม่ใช่ความตายของเธอ<br />แต่เป็นความผิดของฉัน<br />ขอโทษ...ฉันผิดเอง<br />ทุกสิ่งระหว่างเรา ..ฉันผิดเอง<br /><br />ปิ่นณรี รำพัน<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36064094-116110199611851187?l=yuraidaz.blogspot.com' alt='' /></div>yuraidazhttp://www.blogger.com/profile/01904881020357703586noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-36064094.post-1161077729140859702006-10-17T02:24:00.000-07:002006-10-17T02:35:29.383-07:00<a href="http://img.photobucket.com/albums/v223/leksulvo/kavi/455566.jpg"><img style="WIDTH: 320px; CURSOR: hand" alt="" src="http://img.photobucket.com/albums/v223/leksulvo/kavi/455566.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://img.photobucket.com/albums/v223/leksulvo/kavi/452.jpg"></a><br />ฉันไม่อาจจะเขียนสิ่งใดได้อีก<br />ปลาน้ำลึกกำลังเกยหาด<br />ดวงดาวกำลังร่วงหล่น<br />แต่เธอคงไม่เข้าใจ<br /><br />สักวัน<br />หากเธอมีหัวใจดวงเดียว<br />อัดแน่นด้วยชีวิตและความฝัน<br />ถูกขโมยไป<br />เธอก็จะไม่เหลืออะไรให้เขียน<br />เช่นฉัน<br />มีเพียงความเศร้าที่โอบกอด<br />จมชีวิตในความระทมทุกข์<br />หายใจด้วยความเจ็บปวด<br />ไร้แสงริบรี่ให้มองหา<br />โลกจะทอดทิ้งเธอให้อยู่ลำพัง<br />แบมืออันว่างเปล่าที่สิ้นหวัง<br />ตายไปอย่างเงียบเงียบ<br /><br />ดูดอกไม้ในกระถางนั้นซิ<br />มันถอดใจยืนต้นตาย<br />แห้งเหี่ยวกลางสายฝน<br />เช่นฉันยามนี้<br />รู้สึกเหมือน....<br />กำลังใช้ชีวิตโดดเดี่ยว<br />อยู่ในขุมนรกทั้งเป็น<br /><br />ปิ่นณรี รำพัน<br />7 - 10 - 49<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36064094-116107772914085970?l=yuraidaz.blogspot.com' alt='' /></div>yuraidazhttp://www.blogger.com/profile/01904881020357703586noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-36064094.post-1160982561389328392006-10-16T00:03:00.000-07:002006-10-30T00:25:00.986-08:00<a href="http://img.photobucket.com/albums/v223/leksulvo/kavi/love_a_05.jpg"><img style="WIDTH: 320px; CURSOR: hand" alt="" src="http://img.photobucket.com/albums/v223/leksulvo/kavi/love_a_05.jpg" border="0" /></a><br /><br />นั่งมองเตียงที่ว่างเปล่า<br />ในห้องมืดของคนไร้ค่า<br />ถูกทิ้ง....<br /><br />ลากตัวเองไปซุกในซอกแคบ<br />จมอดีตที่เคยทุ่มไว้ทั้งชีวิต<br />ไม่อยากร้องไห้เหมือนคนอ่อนแอ<br />บอกตัวเองให้เก็บกดมันไว้<br />แต่น้ำตามันก็คลอ...<br />เอ่อล้นออกมาเอง<br />ฉันเกลียดน้ำตาตัวเอง<br /><br />ไม่อยากนั่งเฉยเฉยอยู่แบบนี้<br />หัวใจมันเต้นไวเกินระงับ<br />เสียงด่าทอตัวเองดังมาจากภายใน<br />และชีวิตก็หลุดจากร่างตามเขาไป<br />ตั้งแต่วันนั้น....<br /><br />ตั้งแต่วันนั้น<br />ฉันก็ฝันถึงความเจ็บปวดและภาพปีศาจ<br />นอนหนุนคมมีดจนหลับไหล<br />บาดแผลบนร่างกายมีนับพัน<br />บาดแผลในใจมีเพียงแห่งเดียว<br />ทุกครั้งที่กรีดคมมีดลากไปบนแขนซ้าย<br />ฉันเจ็บ..... และสีแดงของเลือดก็ไหล<br /><br />รู้สึกเพียงรสชาติชนิดหนึ่งที่สาสม<br />แต่...ความเจ็บมันไม่เคยเข้าถึงใจ<br />ไม่เคยเข้าถึงภาพของเธอ<br />ที่ฝักรากอยู่ในที่ลึกสุดของหัวใจ<br />เพราะ..... ฉันยังคงรักเธออยู่<br /><br />ปิ่นณรี รำพัน<br />13 - 10 - 49<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36064094-116098256138932839?l=yuraidaz.blogspot.com' alt='' /></div>yuraidazhttp://www.blogger.com/profile/01904881020357703586noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-36064094.post-1160923376468193272006-10-15T07:38:00.000-07:002006-10-30T00:21:45.920-08:00<a href="http://img.photobucket.com/albums/v223/leksulvo/kavi/224617PUxt_w.jpg"><img style="WIDTH: 256px; CURSOR: hand; HEIGHT: 335px" height="434" alt="" src="http://img.photobucket.com/albums/v223/leksulvo/kavi/224617PUxt_w.jpg" border="0" /></a><br /><br />มาเถิดผู้ผิดหวัง<br />จับมือข้าผู้มาถึงก่อน<br />กุมความเจ็บปวดไว้<br />หันหลังให้แสงตะวัน<br />ก้าวมาสู่ความรักที่แท้จริง<br />อันวิปลาสของใจด้านมืด<br /><br />ก้มหน้าเถิดคำพิพากษา<br />เมื่อปราสาทถึงกาลพังทลาย<br />คำสัญญาย่อยยับเป็นโมฆะ<br />แสงเรืองโรจน์ดับมอดสิ้น<br />วิหกสวรรค์นอนตายเกลื่อนดิน<br />นักดนตรีต่างสัญจรแยกย้าย<br />บทเพลงไร้ผู้ขับขาน<br />เหลือเพียงอ้อมกอดแห่งซาตาน<br />ที่ไม่เคยทิ้งหัวใจผู้ร้าวราน<br />จะโอบอุ้มเจ้าให้หลุดพ้นความขมขื่น<br /><br />มาเถิดผู้เจ็บปวด<br />เธอผู้มีดวงตาอันแดงกล่ำ<br />จงหลั่งน้ำตาลบคำลวงหลอก<br />ชะล้างรัตติกาลจากเสียงสะอื้น<br />ยื่นมือจับข้าไว้<br /><br />ข้าผู้ร่ำไห้เจียนตายมาก่อน<br /><br /># ปิ่นณรี รำพัน<br />11 - 10 - 49<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36064094-116092337646819327?l=yuraidaz.blogspot.com' alt='' /></div>yuraidazhttp://www.blogger.com/profile/01904881020357703586noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-36064094.post-1160922528315077382006-10-15T07:15:00.000-07:002006-11-05T01:03:37.763-08:00<a href="http://img.photobucket.com/albums/v223/leksulvo/kavi/52365.jpg"><img style="WIDTH: 320px; CURSOR: hand" alt="" src="http://img.photobucket.com/albums/v223/leksulvo/kavi/52365.jpg" border="0" /></a><br /><br />ไขว้คว้าหนทางผวากอด<br />กลางภาพอดีตอันมืดมิด<br />ราตรีขับแสงตะวันสิ้นแล้ว<br />รัตติกาลอันหนาวเหน็บ<br />ข้ายื่นปลายเท้าลอยออกไป<br />พ้นขอบเตียงและภาวนา<br />อธิษฐานในความมืด<br />วิญญาณจากขุมนรกจะโผล่<br />ผุดขึ้นมาท่ามกลางความฝัน<br />ฉุดกระชากข้าลงอเวจีนรก<br />ให้หลุดพ้นจากโลกอันแสนเศร้า<br /><br />คำมนต์ที่เคยสวดก่อนพริ้มหลับ<br />ข้าลบมันทิ้งพร้อมศรัทธาในพระเป็นเจ้า<br />ทิ้งตัวลงบนหมอนแห่งความขื่นขม<br />ยื่นมือลอยพ้นจากขอบเตียง<br />รอคอยความชั่วร้าย<br />ฉุดกระชากลงสู่ห้วงนรกโลกันต์<br />พร้อมหัวใจที่ยังคิดถึงเธอ<br />หัวใจตายซากที่ข้าเกลียดตัวเอง<br />ที่ไม่อาจลบเธอไปจากใจ<br /><br />ข้ารู้สึก..เหมือนกำลังใช้ชีวิตอยู่ในขุมนรก<br /><br /># ปิ่นณรี รำพัน<br />5 - 10 - 49<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36064094-116092252831507738?l=yuraidaz.blogspot.com' alt='' /></div>yuraidazhttp://www.blogger.com/profile/01904881020357703586noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-36064094.post-1160918835876921492006-10-15T06:23:00.000-07:002006-10-15T07:10:09.116-07:00<a href="http://img.photobucket.com/albums/v223/leksulvo/kavi/549238086.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand" alt="" src="http://img.photobucket.com/albums/v223/leksulvo/kavi/549238086.jpg" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />วันหนึ่งที่เธอถูกทิ้ง<br />ให้น้ำตาอาบเข่าที่คู้กอด<br />จมความอ้าว้างในห้องเพียงลำพัง<br />นั้นไม่ใช่ความเหงา<br />หากแต่ .. .. ..<br />เป็นความสิ้นหวังทั้งชีวิต<br />ความรู้สึกเช่นนี้<br />แม้ดอกไม้จะเบ่งบาน<br />ฤดูฝนจะเย็นช่ำ<br />สายลมจะอบอุ่นเพียงใด<br />เธอก็ไม่อาจสัมผัสอะไรได้อีกเลย<br />จนวันตาย .. .. ..<br />เช่นเดียวกับฉัน<br /><br /># ปิ่นณรี รำพัน<br />21 - 9 - 49<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36064094-116091883587692149?l=yuraidaz.blogspot.com' alt='' /></div>yuraidazhttp://www.blogger.com/profile/01904881020357703586noreply@blogger.com0